« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]
‫همون بهتر که آشغالا رو ببرم بیرون.
‫این‌جا...
‫واقعاً خفه‌کننده‌ست.
‫موجود باگی.
‫کجایی؟
‫چیز خاصی در موردش نیست.
‫در واقع...
‫اینکه این دو نفر به این‌جا رسیدن
‫خیلی طبیعیه.
‫داستانای این‌جوری رو همه می‌نویسن.
‫دیگه چیزی ارزش نوشتن نداره.
‫یه چیزی می‌خوام که بیشتر بترکونه.
‫ایستگاه رادیویی شما هم باید اونا رو غربال کنه.
‫بعضی از داستان‌های ارسالی واقعاً خسته‌کننده‌ن.
‫این‌جا «رادیو زندگی»ـه.
‫در طول شب هرگز تنها نیستی.
‫داستانت رو به اشتراک بذار.
‫ما همه‌جور داستانی رو قبول می‌کنیم.
‫لطفاً بریم سراغ داستان ارسالی بعدی.
‫بعدی...
‫داستانیه از «شمشیرزن ۴۳».
‫تو شگفت‌انگیزترین آدمی هستی که می‌شناسم،
‫چون دنیای تو...
‫شکست‌ناپذیره.
‫یه دوست ۱۰ سال پیش اینو بهم گفت.
‫با اینکه هنوز نمی‌فهمم...
‫چرا برای توصیف یه آدم از کلمه‌ی «شکست‌ناپذیر» استفاده می‌شه.
‫اما این‌جوری تحسین شدن...
‫واقعاً خوشحالم می‌کنه.
‫۱۰ سال پیش، حس می‌کردم...
‫که یه‌شبه...
‫می‌تونی هرکسی رو برای چت کردن پیدا کنی.
‫به‌هرحال،
‫با هرکی آشنا می‌شدی ادش می‌کردی،
‫وقتی اد می‌شد، حرف می‌زدی،
‫از هر دری حرف می‌زدی،
‫کل شبو.
‫فکر می‌کردم از بازی‌کردن هم باحال‌تره.
‫حس می‌کردم همه...
‫یه نقطه‌ی اشتراکی دارن،
‫همه می‌تونن باهم بسازن.
‫هر پیامی که فرستاده می‌شد...
‫حس می‌کردی که حتماً یه جوابی براش میاد.
‫بعد اون گفت،
‫اگه می‌شد همه‌چی رو...
‫فقط تو چند جمله توضیح داد، خیلی عالی می‌شد.
‫اما نگران نباش.
‫آدما واقعاً فقط به خودشون اهمیت می‌دن.
‫اینکه تو کی هستی،
‫یا به چی فکر می‌کنی،
‫اصلاً برای بقیه جذابیتی نداره.
‫در طول شب هرگز تنها نیستی.
‫داستانت رو به اشتراک بذار.
‫تو این متن ارسالی نوشته:
‫تو خونه‌ی اجاره‌ای قبلیم،
‫یه انباری قفل‌شده بود.
‫صاحب‌خونه نمی‌ذاشت بازش کنیم.
‫روز بعد،
‫خبر پیدا شدن یه جسد...
‫زیر تخت یه اتاق اجاره‌ای پخش شد.
‫واسه همین تا وقتی از اون آپارتمان رفتم،
‫همه‌ش تو فکر این بودم...
‫که نکنه یه مستأجر دیگه...
‫تو اون اتاق قایم شده باشه.
‫آره، منم همین‌طور.
‫هربار که شبا از کنار جعبه‌برق راهرو رد می‌شم،
‫حس می‌کنم...
‫ممکنه یکی با چاقو بپره بیرون.
‫فانگ تانگ،
‫اون کارآموزه کجاست؟
‫این‌جا نیست.
‫هـــا؟
‫کی برمی‌گرده؟
‫یه چیزی براش آوردم.
‫اون هاله...
‫راستش از کار کردن بدم نمیاد.
‫باعث می‌شه بتونم...
‫یه نگرش مثبت تو زندگی داشته باشم.
‫روابط اجتماعیم رو زنده نگه دارم،
‫و مدام حس کنم که بهم نیاز دارن.
‫رسیدن به اهداف بی‌شماری که منتظرم هستن.
‫تصور کردن خودم به‌عنوان یه قهرمان که آماده‌ی اوج گرفتنه.
‫بی‌حس نشستن پشت میز مشکلی نیست.
‫بخش ترسناکش اینه که
‫وقتی بعد از کار،
‫می‌بینی زندگی هنوز پر از چیزای بدیهیه.
‫پرداخت قبض‌ها، تمیزکاری، اسباب‌کشی،
‫وقتی بی‌کاری همین‌طور تو گوشی اسکرول کنی،
‫لباس شستن، تعمیر وسایل، تعهدات اجتماعی.
‫و بعدش،
‫دوباره صبح روز بعد از راه می‌رسه.
‫شنوندگان عزیز،
‫می‌دونید چند وقت یه بار باید...
‫لامپ‌های خونه‌تون رو عوض کنید؟
‫چندوقت یه بار لاستیک‌های ماشینتون رو عوض می‌کنید؟
‫تا شما بخواید یخچال‌تون رو...
‫برای دفعه‌ی هفتم یا هشتم عوض کنید...
‫دیگه مُردید.
‫زمان بیداری شما توی زندگی ۴۰ ساله.
‫و آیا واقعاً قراره...
‫یک‌ششم از زندگی‌تون رو در رفت‌وآمد بگذرونید...
‫فقط برای اینکه مطمئن بشید...
‫می‌تونید اون یخچال لعنتی رو عوض کنید؟
‫نه!
‫عمراً!
‫نزدیک به محل کار،
‫رفت‌وآمد آسون،
‫همیشه در دسترس،
‫روی زندگی‌تون سرمایه‌گذاری کنید.
‫املاک مجسمه‌ی سنگی.
‫همین حالا تماس بگیرید.
‫بو فو ازت خواسته که...
‫مسئولیت دریای تلخی رو به عهده بگیری، مگه نه؟
‫ولی سرپرست‌هایی مثل تو، فانگ تانگ...
‫نمی‌تونن حوزه‌ی استحفاظی‌شون رو ترک کنن.
‫کارِ من نیست.
‫وقتی جانشین سرپرست بشی،
‫می‌تونی بدون مشکل «قفس گربه» رو باز کنی...
‫با قدرت خودت،
‫درست مثل کاری که بو فو اون‌موقع کرد.
‫این همون چیزی نیست که می‌خوای؟
‫یعنی بای ژونگ هم جای تو رو می‌گیره...
‫آره، فانگ تانگ؟
‫اون کارآموزه هم اون هاله رو می‌گیره...
‫چون داره جای یکی دیگه رو می‌گیره؟
‫بای ژونگ قرار نیست یه «منِ» دیگه بشه.
‫در مورد گوان چائو هم،
‫اون‌قدر به اون شیشه‌ی بالای سرش اهمیت میدی؟
‫همه می‌گن...
‫اون نشکن‌ترین چیز توی سازمانه.
‫پس چرا خودت نمی‌ری ببینیش؟
‫به‌هرحال، برای باز کردن «قفس گربه»...
‫به این در و اون در می‌زنی.
‫درسته؟
‫معلومه.
‫رفت‌وآمد...
‫در واقع آرامش‌بخش‌ترین زمانِ...
‫روز منه.
‫بعضی وقتا،
‫منم دلم یه جای مخصوص برای خودم می‌خواد.
‫تا مجبور نباشم نگران این باشم که نمی‌تونم...
‫وقت اسباب‌کشی وسایلم رو با خودم ببرم.
‫بعدش حس می‌کنم الکی دارم زیادی واقع‌بین می‌شم.
‫تازگیا خیلی احساس خواب‌آلودگی می‌کنم.
‫نمی‌دونستم دارم چی‌کار می‌کنم،
‫یا کجا...
‫باید برم.
‫آآآه...
‫این...
‫موجود باگیِ این لایه‌ست؟
‫ولی خیلی گنده‌ست.
‫امکان نداره سریع باشه.
‫هدف آسونیه!
‫یه نقشه‌ی جدید دارم.
‫باید حرف زدنتو تموم کنی.
‫فرار کن!
‫ما تو لایه‌ی خاطراتیم، درسته؟
‫آره!
‫صاحب خاطره، موجود باگی رو ساخته؟
‫آره!
‫اونا منبع باگ هستن.
‫پس فقط برو منبع باگ رو بزن!
‫نه نه نه.
‫اون‌جوری اوضاع بدتر می‌شه.
‫پس چه‌جوری باهاش بجنگیم؟
‫فقط با زور؟
‫فقط همین‌جوری انجامش بده!
‫دودو دودو دودودو!
‫دودو دودو دودو دودو!
‫بنگ!
‫مگه پیرمرد همه‌چی رو بهت یاد نداد؟
‫از هاله‌ت استفاده کن، گوان چائو!
‫من...
‫کاش می‌تونستم...
‫ببخشید.
‫تو کی هستی؟
‫این برای توئه.
‫این چیه؟
‫از «دریای تلخی» کشیدنش بیرون.
‫دریای تلخی؟
‫یه شیء خاطره‌انگیز خیلی باارزشه.
‫شیء خاطره‌انگیز؟
‫بو فو ازم خواست اینو بدم بهت.
‫بو فو؟
‫اولش مال فانگ تانگ بود،
‫ولی ازم خواست برسونمش به تو.
‫خیلی پیچیده شد!
‫به‌هرحال، محموله رو رسوندم.
‫به‌عنوان دستمزد،
‫بذارین یکم اون غول‌تشن رو ازتون قرض بگیرم.
‫شاید...
‫هاله‌ی تو رو هم قرض بگیرم.
‫هـــــا؟
‫چه خبره؟
‫یه شیء خاطره‌انگیز تحویل دادم.
‫سر از کجا در آورد؟
‫خیلی سفت پیچیدنش.
‫این چیه دیگه؟
‫چرا شبیه...
‫یه تیکه چوبه؟
‫ولی حالا که این‌جاست،
‫نمی‌تونه یه چوب معمولی باشه.
‫«هاله زندگی توئه».
‫و زندگی برای اینه که ازش استفاده بشه!»
‫اون حرکت ران دنگ‌ـه؟
‫یه امتحانی بکن.
‫اصلاً چه انتظاری دارم ازش؟
‫چین جون!
‫یعنی...
‫تموم شد؟
‫گوان چائو!
‫بگیرش!
‫چه خبره؟
‫قرارمون این نبود!
‫هیچ ربطی به سازمان نداره.
‫این اقدام شخصی خودمه!
‫وضعیت داخل «قفس گربه» خیلی ناپایداره.
‫باید زود باز بشه.
‫گوان چائو!
‫دوباره اون حرکتو بزن!
‫کدوم حرکت؟
‫اونو که شانسی زدم...
‫تمرکز کن!
‫به هدفت فکر کن!
‫به کاری که می‌خوای بکنی فکر کن!
‫می‌خوام...
‫برگردم...
‫نه.
‫می‌خوام برم.
‫می‌خوام همه‌ی اینا رو...
‫پشت‌سر بذارم.
‫هر‌جا باشه فرقی نمی‌کنه.
‫بیا.
‫دیگه بهش نیازی ندارم.
‫الان یادم اومد.
‫از اولش می‌خواستم از واقعیت فرار کنم.
‫اگه این‌طوره،
‫این‌جا موندن هم بد نیست.
‫اونم تا وقتی که بتونم از واقعیت خودم فرار کنم.
‫من هیچ هدفی نداشتم.
‫هیچ کاری از دستم برنمیاد.
‫از همون اولشم،
‫نمی‌تونستم هیچ کاری بکنم.
‫پس جا زدی.
‫شاید همون‌جا ایستادن و له شدن...
‫انتخاب بهتری می‌بود.
‫به این راحتی‌ها هم نمی‌شه لهت کرد.
‫این؟
‫اگه همین الان بی‌حرکت می‌موندی،
‫تا الان شاید باز شده بود.
‫ولی حالا دیگه اون داخل به ثبات رسیده.
‫گوان چائو،
‫تو کسی نیستی که کاری از دستش برنیاد.
‫اینو می‌گی چون...
‫هنوز کاری داری که می‌خوای انجام بدی، درسته؟
‫کسی که می‌تونه هر جایی بره...
‫هیچ‌وقت سر از سازمان مدیریت خاطرات در نمیاره.
‫تندتر برو!
‫این‌قدر دست‌دست نکن.
‫اصلاً چرا با دمپایی اومدی این‌جا؟
‫گوان چائو،
‫اون محفظه رو درست بگیر.
‫مثل اون چوب این‌ور و اون‌ور پرتش نکن.
‫دفعه‌ی بعد کسی برات ورش نمی‌داره.
« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]